Pochodzenie nazwiska

Wg „Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny” prof. Kazimierza Rymuta , nazwisko Harasimiuk, pochodzi od ukraińskiego imienia Harasym (Гарасим), a ono od greckiego Gerasimos, od geras 'cześć, przywilej, zaszczyt'. Jak widać z tego jest to nazwisko mające stare korzenie.

W artykule poświęconym migracji ludów małoruskich na Podlasiu, Grzegorz Rąkowski pisze: „Pierwsza fala osadników wołyńskich dotarła na te tereny w XI w. Późniejsze Podlasie znajdowało się wówczas pod wpływem Rusi Kijowskiej; w następnych wiekach należało do Rusi Halicko - Włodzimierskiej. Przypomnimy, że w 1253 r. w Drohiczynie nad Bugiem książę halicko-włodzimierski Daniel Romanowicz koronował się na króla - jedynego w całych dziejach Rusi. Ruscy osadnicy z Wołynia posuwali się wzdłuż doliny Bugu. Początkowo osiedlali się w grodach zakładanych nad rzeką; najstarsze z nich to Drohiczyn i Mielnik, istniejące już w XI w. Później osadnictwo rozprzestrzeniło się na północ, sięgając doliny Narwi, w ciągu XIII i XIV w. uległo jednak zagładzie w wyniku łupieżczych najazdów jaćwieskich, litewskich, tatarskich i krzyżackich oraz podczas walk toczonych o te ziemie pomiędzy Rusią, Litwą i Mazowszem. Osady ruskie cofnęły się do doliny Bugu. Ponownie zasiedlono Podlasie w XV i XVI w., pod panowaniem Litwy.

Ruscy osadnicy pochodzenia wołyńskiego, w większości zresztą wywodzący się już z doliny Bugu, a nie z właściwego Wołynia, ponownie skolonizowali tereny pomiędzy środkowym Bugiem i górną Narwią, a nawet przekroczyli dolinę tej ostatniej rzeki, docierając w okolice dzisiejszego Białegostoku i Choroszczy…” i dalej „elementem osadniczym kolonizującym tereny dzisiejszej Białostocczyzny była ludność ruska wywodząca się z plemion Derehowiczan i Kryniczan, czyli przodkowie dzisiejszych Białorusinów. Docierali oni tu od wschodu, od strony Wołkowyska i wcześniej zasiedlonych terenów nad Niemnem.

W XV i XVI w. osadnicy ci skolonizowali wschodnią część obecnego województwa białostockiego, ale ich kontakty z wymienionymi wcześniej grupami małoruską i mazowiecką były przez z górą dwa wieki bardzo ograniczone, gdyż oddzielał je pas ogromnych puszcz, którego pozostałością są dzisiejsze puszcze Augustowska, Knyszyńska i Białowieska. Dopiero w końcu XVIII w., po wycięciu lasów w dolinie Narwi pomiędzy obecnymi puszczami Lidzką i Knyszyńską, doszło na stosunkowo niewielkim odcinku do bezpośredniego kontaktu ludności małoruskiej i białoruskiej i rozpoczął się proces integracji. Sprzyjało jej wspólne wyznanie (unickie) oraz niezbyt w sumie duże różnice językowe i kulturowe. Nie bez znaczenia była także słaba świadomość kulturowa obu grup, a właściwie prawie zupełny jej brak. Miejscowy chłop, czy to białoruski, czy małoruski, długo określał samego siebie po prostu jako "tutejszego" jedynym powszechnie dostrzeganym wyróżnikiem poszczególnych grup ludności była religia.”

Jak ustalili moi koledzy z Polskiego Towarzystwa Genealogicznego, po raz pierwszy nazwisko Harasimiuk występuje w związku ze sprawą spadku po Agnieszce Suchodolskiej wdowie po Janie Skolimowskim. Dokument niedatowany ale pochodzi prawdopodobnie z lat 1580-1633. Zapis jest mocno zniszczony.
W wymienionych aktach figuruje Iwan Harasimiuk, sługa „pracowity”, majątku w Suchodole, w parafii Skibniew Podawce. (obecnie powiat Sokołów Podlaski).

Jak do tej pory można wyznaczyć cztery główne rody używające tego nazwiska, a mające swoje kolebki w Międzyrzecu Podlaskim, Lublinie, Terespolu i Derewicznie.

Obecnie w Polsce używa tego nazwiska około 950 osób, największe skupiska występują w woj. lubelskim, warszawskim, gdańskim, a poza Polską w Kanadzie.

do góry